Weight a second

Blogs van Aimee Pijl

Eerste Paasdag 2020

Ik ontwaak langzaam uit een onrustige nacht vol dromen. Het zonnescherm bij de buren wordt naar beneden gehaald. Voor mij het veelbelovende geluid voor een zonnige en warme eerste Paasdag. Een dag van volop buiten zijn: fietsen, lopen, naar het strand toe, wat drinken op een terras. Inmiddels zit ik recht op in bed. Ik heb zin om de dag te beginnen. Tot de realiteit in één keer tot mij doordringt: niets fietsen, niets naar het strand gaan en al helemaal niets drinken op een terrasje. We zitten nog altijd in een intelligente lockdown en hebben nog steeds te maken met die vreselijke, onpersoonlijke 1,5 meter afstand van elkaar.

Teleurstelling

Ik laat mijn hoofd weer op het kussen vallen. Probeer het zaadje van teleurstelling dat zich razendsnel in mijn onderbuik genesteld heeft niet te voeden. Maar het onbestendige, verdrietige gevoel is niet meer te stoppen:  Zullen mijn man en ik onze banen nog hebben volgend jaar met Pasen? Zal mijn zoon binnenkort weer gewoon naar school kunnen? Kan hij binnenkort weer trainen en voetballen? Zal de Social Distancing volgend jaar nog gelden? Zal de 1,5 meter een nieuwe sociale etiquette gaan worden? Wat gaat het ‘nieuwe normaal’ inhouden? Hoe groot zal de financiële crisis uiteindelijk in Nederland zijn? En wereldwijd? Kunnen we nog reizen?

Ik krijg een enorme opvlieger, met een wapperend dekbed als gevolg, waardoor mijn man  ook wakker wordt.

‘Gaat het met je?’ vraagt hij. Ik knik, wil hem nu niet opzadelen met al mijn donkere gedachten terwijl hij net wakker is. En wellicht zakt het gevoel straks weer.

Tradities

Wanneer ik moed heb verzameld, ga ik naar beneden. Ik pak de paaseitjes en verstop ze, zoals ik al vijftien jaar doe, op alle plekken die we ooit wel een keer gehad hebben.

Goede tradities moeten we in ere houden. Dat vindt slungelige puberzoon ook wanneer hij beneden komt en direct op zoektocht gaat.

Ik dek buiten de tafel voor een laat ontbijt. En alles wat ik in de koelkast kan vinden dat op voorgebakken broodjes gelegd kan worden komt op tafel te liggen. Verder kook ik eitjes en maak ik scrambled eggs met bacon klaar.

Man en kind kijken met grote ogen naar het luxe en zeer uitgebreid ontbijtbuffet.

‘Laat maar’, zeg ik tegen man en kind, ‘ik móet eten en veel ook!’

Emotie-eten

Ik eet 3 soorten Franse kaasjes, luxe vleeswaren, scrambled eggs met bacon op véél voorgebakken broodjes. Ik zit vol, eigenlijk zit ik vies vol. En waar ik op hoopte, gebeurt niet. Het onbestendige gevoel zit er nog steeds.

We gaan ’s middags voor de eerste keer, sinds de lockdown, bij mijn schoonouders op bezoek. Ze vallen allebei in de risicogroep. We zijn van harte welkom, als we maar buiten blijven zitten en genoeg afstand houden. Het voelt zo onnatuurlijk om ze niet even te knuffelen en om constant te roepen: ‘Pas op de afstand!’ Van pure frustratie eet ik teveel plakjes worst en paaseitjes.

’s Avonds bij het gourmetten ben ik bijna misselijk wanneer ik het laatste stukje vis opeet. Zoon gaat naar boven. Mijn man kijkt me vragen aan. Dan ben ik niet meer te stoppen en vuur alle vragen op hem af die mij al de hele dag bezig houden.

Omslagpunt

Mijn man luistert. Wanneer ik klaar ben pakt hij me stevig vast en zegt: ‘Ik heb soms ook zo’n dag. Dat ik effe niet meer weet waar ik het zoeken moet. Ik ben ook soms bang voor de toekomst. Maar we kunnen daar nu helemaal niets mee. Het enige dat we kunnen doen is blijven praten hierover.’

Ik geef hem een dikke knuffel: ‘Ik hoopte dat het zaadje van teleurstelling  en het onbestendige gevoel in mijn onderbuik bedolven zou raken door al het eten.’

‘Is dat gelukt?’ vraagt mijn man. Ik schud mijn hoofd.

‘Nog één vraag’, gaat mijn man door, ‘Wat was nou eigenlijk de reden van jouw gevoel vandaag?’

Ik denk na. Tja; wat was het omslagmoment voor mij ook al weer? Waar ging het mis?

‘Dat stomme zonnescherm van de buren, natuurlijk! Dat zonnescherm is de schuldige!’   

Mijn man geeft het op. Wil niet alles begrijpen wat er in mijn hoofd omgaat. Misschien maar beter ook!

‘Geloof niet alles wat je denkt…’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: