Weight a second

Blogs van Aimee Pijl

You’ll never walk alone

Emotie-eten liep als een rode draad door mijn leven. Lekker eten met vrienden en dan vooral ‘iets’ te veel eten, omdat het zo lekker was en het zonde was om eten weg te gooien. De lekkere trek rond vier uur ’s middags waarin de koelkast regelmatig geopend werd om een stukje kaas en/of worst te pakken. Snacken om negen uur ’s avonds omdat ik toch écht weer trek had. De zakken chips en nootjes waren op dat tijdstip niet veilig. Vooral in moeilijke of emotionele tijden had ik geen rem. Een reep chocolade had ik zo achter mijn kiezen. Al het eten gaf me een gevoel van troost. Een gevoel dat ik mezelf ooit aangeleerd heb. Het troost eten hielp altijd maar even. Daarna voelde ik me schuldig om het snaai gedrag en baalde ik weer dat de kilo’s er zo écht niet af zouden gaan.

Sinds kort heb ik dit emotie eten redelijk goed in de hand en ik merk dat ik weer opensta voor iets waar ik, vooral vroeger,  mijn emoties (verdriet, geluk, speciale momenten) in kwijt kon.

Muziek

Vanaf mijn jonge kinderjaren is muziek heel belangrijk voor mij. Wanneer ik soms een liedje op de radio hoor, kan ik moeiteloos teruggaan naar de tijd lang geleden. Ik kan de setting, de scene, mijn emoties weer net zo intens voelen. Met een aantal muzieknummers heb ik dat héél sterk.

Michel fugain et le big bazar

Het begint met ‘Michel Fugain et le Big Bazar’. Een Franse band die typische Franse chansons ten gehore brengt. Wanneer ik een nummer van deze band hoor, zit ik weer met mijn twee zussen achter in de auto op weg naar een camping in Frankrijk. Mijn rechterbeen kleeft tegen de linkerbeen van mijn zusje die, als jongste, altijd in het midden moest zitten. Ze had uiteraard niets in te brengen. Het was niet alleen bloedheet in die auto zonder airco, maar ook de gemoederen van drie zussen achterin de auto raakten steeds verhitter. Maar het gevoel van spanning en avontuur waar we uiteindelijk voor drie weken zouden verblijven overheersten altijd de kwelling van de tweedaagse autorit.

Rita Hovink

In de vroege pubertijd dacht ik altijd dat ik de ‘ware’ gevonden had. Wat ben ik vaak teleurgesteld en wat een verdriet heb ik daar van gehad. Als ultieme troost dompelde ik mezelf in een bad vol zelfmedelijden, terwijl ik het nummer ‘Laat me alleen’ van Rita Hovink helemaal grijs draaide. Niet één keer, maar talloze keren achter elkaar. En maar keihard meezingen met: ‘Laat me alleen, alleen met al mijn verdriet. Het is beter dat ik nu geen mensen zie. Niemand, niemand, niemand die me troosten kan. Ik verloor mijn toekomst en mijn doel.‘ Mijn moeder vond het iets minder en heeft heel wat keren de stroom uitgezet met de schakelaar in de meterkast omdat ze gek werd van het nummer dat ik uiteraard keihard draaide op mijn kamer. (alsnog, sorry ma!)

The Cure

Rond mijn vijftiende zat ik in een donkere periode. Wist niet wie ik was, wat ik wilde en ik was bang dat de wereld zou vergaan (anti kernwapen demonstraties in jaren tachtig). Voelde me erg onzeker en onbegrepen door iedereen. Dit uitte zich in zwarte kleding en zwart opgemaakte ogen. Wanneer ik nu ‘A Forest’ hoor van The Cure, ben ik weer in één keer dat onzekere, eenzame meisje. Wat zou ik dat meisje nu graag een knuffel willen geven en willen zeggen dat alles goed komt.

R.E.M.

Tijdens mijn scheiding in 1998 heb ik ‘Everybody hurts sometimes’ van R.E.M. helemaal stuk gedraaid. Wanneer ik nu de tekst hoor: ‘Sometimes everything is wrong. Now it’s time to sing along. When your day is night alone (hold on). (Hold on). If you feel like letting go (hold on). If you think you’ve had too much of this life. Well, hang on’, dan schieten de tranen me weer in de ogen. Hold on, hang on. Wat heeft dit nummer me door deze moeilijke periode heen geholpen.

Aerosmith

Met mijn man heb ik hele goede herinneringen aan ‘Dream on’ van Aerosmith. Ik zie ons dan lekker zitten in de auto op weg naar ‘nergens’ of ‘ergens’. Het nummer wordt in de auto keihard gedraaid en we zingen vol overgave en vals mee. Als we ‘Dream on’ draaien denken we ook altijd aan Ellen. Een vriendin die op veel te jonge leeftijd overleden is aan nierfalen. Ellen is altijd in onze gedachten wanneer Aerosmith zingt: ‘Sing with me, sing fort he year. Sing for the laughter, sing for the tear. Sing with me just for today. Maybe tomorrow the good Lord will take you away.’

Enya

Een nummer dat ik nog niet kan luisteren zonder al te huilen tijdens de eerste tonen is ‘Only time’ van Enya. Ik ga dan direct acht maanden terug naar de uitvaart van mijn vader. Verdriet, ongeloof en gemis. Zoveel door elkaar gehusselde emoties komen dan naar boven. De saamhorigheid en een zeer verdrietige, maar toch ook mooie herinnering aan mijn vader zal voor altijd met dit nummer verbonden zijn.

Ook in deze lockdown is er een nummer die voor altijd verbonden zal zijn aan deze moeilijke, soms eenzame maar ook bijzondere tijd. Wanneer ik oud en wijs ben, in mijn luie stoel zit en mijn leven overdenk, zal dit nummer altijd naar boven komen. Met mooie en emotionele herinneringen.

Gerry & the Pacemakers

Ik zit op mijn werk, alleen. Normaal zitten we met 5 of 6 collega’s op de afdeling. We kennen elkaar al heel veel jaar. Op privé gebied hebben we veel lief en leed gedeeld. Het is de eerste dag dat er één collega op het werk zit en de anderen thuis werken. Ik kijk om me heen en wat voel ik me eenzaam. De herrie van mijn collega’s die me af en toe best stoorde, mis ik nu zo onwijs. Ik zet de radio aan, iets harder dan normaal. Wil de stilte verdrijven. Dan word ik geraakt door de eerste tonen van ‘You’ll never walk alone’ van Gerry & the Pacemakers. Er druppelt eerst een traan langs mijn wang, maar ik kan het niet stoppen en ik snik het uit, als ik de tekst hoor: ‘Walk on, through the wind. Walk on, through te rain. Though your dreams be tossed an blown. Walk on. Walk on. With hope in your heart. And you’ll never walk alone.’

Herinneringen

Ik app mijn collega’s en binnen no time krijg ik lieve berichtjes en mailtjes terug van ze: We ‘walken never alone’, We doen dit met zijn allen. En wat voel ik me bevoorrecht dat ik met zulke lieve, fijne collega’s werk.

Afgelopen week ontstond bij ons drieën het idee om bij mijn schoonouders, moeder, tante, oom en mijn zusjes langs te gaan. Op afstand uiteraard! We wilden niet zomaar langsgaan. Zoon en ik kochten dik karton en een rode en zwarte stift. Met een groot rood hart en de tekst ‘You’ll never walk alone’ én met een geluidsbox hebben we een rondje familie gedaan. Bij de eerste tonen van ‘You’ll never walk alone’ had ik al kippenvel en wat was het mooi om de verbaasde, emotionele én blije gezichten te zien van ons bezoek op afstand.

Mooie momenten in een moeilijke tijd zijn geboren en zullen voor altijd in de schatkist met herinneringen opgeborgen worden.

Ben benieuwd of jullie ook nieuwe herinneringen maken voor later. Als je wilt, deel het met mij. Dan kan ik daar wellicht nog een bijzondere blog aan wijden.

De herinneringen die je later wilt hebben, maak je nu!

3 gedachtes over “Lockdown (week 4)

  1. shirleymacnack schreef:

    Haha, wat een mooie blog weer en zo leuk om de koppeling met muziek te maken. Ik hou ervan. Ook muziek maakt bij mij veel los en ook ik kan een nummer wel 15 x achter elkaar opzetten. Tot ergernis van anderen😱😀 ik kan me toch geen wereld zonder muziek voorstellen….👍🏽👍🏽

    Like

  2. aimeepijl schreef:

    Dank je wel voor compliment, Shirley. Kun jij ook nummers echt vreselijk vinden? Dat je daar sjachrijnig van kan worden? Ik wel😂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: