Weight a second

Blogs van Aimee Pijl

Na een drukke schoonmaak ochtend thuis, loop ik goed voorbereid met boodschappenlijst voor drie dagen gezond eten de supermarkt binnen.

‘Mmmm, wat ruikt het hier heerlijk!’, denk ik op het moment dat ik het muntje in de winkelwagen stop. Beelden van vroeger razen door mijn hoofd. Mijn moeder die de lekkerste appeltaarten bakte van de hele wereld. De geur kwam altijd als een aangename gast mijn tienerkamer binnen.

hongergevoel

De bakkerij draait op volle toeren. De geur van vers stokbrood, de ham-kaas croissants en brood vullen niet alleen mijn neus, maar bereiken ook mijn maag. Ik besef dat mijn ontbijt vier uur geleden was.

Ik negeer mijn hongergevoel en pak mijn boodschappenlijstje. Ik ben lang bezig bij de groente- en fruitafdeling. Ik moet nog steeds wennen aan alle verse en gezonde producten die nu mijn koelkast vullen. Dan is de vleesafdeling aan de beurt. Ik pak kipfilet en mager gehakt. Een tartaartje staat ook op het lijstje, maar mijn hand grijpt naar de hamburgers die er naast liggen.

Mijn lijf schreeuwt

Dan komt het brood in zicht. Ik pak twee volkoren broden. Dan valt mijn oog op de verse harde bolletjes. En voor ik er erg in heb, liggen er twee witte pistoletjes in mijn karretje. De appeltaart is in de aanbieding. Dit kan geen toeval zijn. En ook de appeltaart verdwijnt in het wagentje.

‘Bij een wit pistoletje hoort brie’, zegt een stemmetje tegen me. En óók een stuk brie wordt in het karretje gegooid. Ik volg mijn lijstje en pak melk, yoghurt en een toetje voor de mannen. Het pad waar de chocola ligt, sla ik sinds een maand over. En daar ben ik heel trots op. Maar deze keer nemen mijn benen het over en mijn lijf schreeuwt om de melk/hazelnoot reep te kopen. Ik wil van het ‘geschreeuw’ af en pak een grote reep. Ben bijna in staat om ter plekke een stukje te nemen.

Ik vervolg de paden weer en werk mijn lijstje verder af.

Bij de kassa is het druk. Mijn blik dwaalt af en blijft dan hangen bij een rol Italiano. Die heb ik een tijd niet op. En de rol ligt als eerste op de band. Terwijl ik al mijn boodschappen neerleg loopt het water bijna uit mijn mond. Ik heb zo’n trek en het stemmetje schreeuwt tegen me om snel naar huis te gaan, zodat de honger gestild kan worden.

Waar blijft het nostalgische gevoel?

Thuis eet ik, veel te snel en zonder te genieten, de pistoletjes met veel brie. Als toetje neem ik een stuk appeltaart. Alleen blijft het nostalgische gevoel van vroeger helaas uit. Ik zit vies vol en een  gevoel van spijt krijgt de overhand. Waarom? Waarom heb ik me zó laten gaan? Ik baal nog het meest dat ik niet echt genoten heb van wat ik in mijn mond gestopt heb. Ik baal zo dat ik voor deze dag het puntentellen aan de wilgen hang. Morgen ga ik er écht weer vol tegen aan!

When you feel like quitting.Think about why you started

Een gedachte over “Supermarkt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: